سر خط خبرها:

اعتیاد به غر!

فکرشهر: انگار بخشی از جامعه ما به غرولند و ابراز نارضایتی «اعتیاد» پیدا کرده است. اگر اخبار بعد از بازی اخیر تیم ملی برابر کامبوج را مرور کرده باشید، این مسئله را بهتر درک می‌کنید.

به گزارش فکرشهر، روزنامه همشهری نوشت: «فوتبال ورزش پرمخاطبی است و عموم مردم به‌خودشان حق می‌دهند به‌طور آزادانه در مورد اتفاقات این پدیده جذاب اظهارنظر کنند. در این تردیدی نیست؛ همان طور که شکی نیست نمی‌شود میلیون‌ها هوادار را «همسان‌سازی» کرد و همه را راضی و خشنود نگه داشت. در عین حال اما انگار بخشی از جامعه ما به غرولند و ابراز نارضایتی «اعتیاد» پیدا کرده است. اگر اخبار بعد از بازی اخیر تیم ملی برابر کامبوج را مرور کرده باشید، این مسئله را بهتر درک می‌کنید. به این چند مثال دقت کنید و انصاف بدهید که آیا این حجم از ناخشنودی دائمی، طبیعی است یا نه؟

اگر برابر کامبوج کم گل می‌زدیم، بحث ضعف فنی تیم به‌ وجود می‌آمد و خیلی‌ها سؤال می‌کردند چرا این بازی تدارکاتی خوب برای «تمرین گلزنی» را از دست دادیم یا چرا ویلموتس قدرت خط حمله‌اش را امتحان نکرد یا چرا مهاجمان کارهای ترکیبی را مرور نکردند و هزار چرای دیگر، اما حالا که زیاد گل زده‌ایم، یک عده شاکی شده‌اند که چرا احترام میهمان ضعیف را نگه نداشتیم و چرا دست به تحقیر کامبوج زدیم. کدام تحقیر برادر؟ اساسا معلوم نیست چرا برخی این قدر اصرار دارند نتایج مسابقات فوتبال را به «غرور ملی» ربط بدهند. آقا بازی است دیگر؛ یک تیم می‌برد، یک تیم می‌بازد. به همین راحتی. چرا این قدر فلسفی‌اش می‎کنید دیگر؟

اگر برابر کامبوج با ترکیب اصلی به میدان نمی‌رفتیم، یک عده غر می‌زدند که با توجه به کمبود بازی‌های تدارکاتی، پس چه زمانی نوبت به هماهنگی بازیکنان و پیاده‌سازی تاکتیک‌های ویلموتس می‌رسد؟ حالا که با تیم اصلی بازی کرده‌ایم، یک عده می‌گویند این میدان آسان جای بازی دادن به جوانان و محک زدن استعدادهای نو بود. در همین راستا یکی از پیشکسوتان معزز بعد از بازی گفته‌اند: «تیم ملی از بازی با کامبوج بهره لازم را نبرد.» باور کنید!

اگر زنان در این بازی هم مثل همه سال‌های گذشته پشت درهای ورزشگاه باقی می‌ماندند، یک عده معترض می‌شدند که این چه وضعی است و چرا مشکل به این کوچکی حل نمی‌شود یا چرا زنان حداقل در مسابقات ملی نباید حامی تیم ملی کشورشان باشند، حالا هم که چند هزار نفر از آنها به داخل راه داده شده‌اند، سیل دیگری از غرولندها شروع شده است. فقط تیتروار بخوانید؛ چرا تعدادشان این قدر کم بود؟ چرا دورشان فنس کشیدید؟ چرا روبه‌روی جایگاه را به آنها ندادید؟ چرا تلویزیون تصویر بسته از آنها نشان نداد؟ چرا در بازی‌های لیگی نمی‌توانیم از این کارها بکنیم؟ چرا در شهرستان‌ها این امکان فراهم نیست؟ چرا این دستاورد را به نام خودتان می‌زنید، در حالی‌ که صفر تا صدش با فشار فیفا انجام شد؟ یا اصلا چرا این قدر در این مورد بزرگ‌نمایی می‌کنید و آیا دغدغه اجتماعی اصلی کشور این است؟ خلاصه بازار غرغر همچنان داغ است؛ بدون این که بفهمیم این فقط یک گام اول بوده، با همه کم‌وکاستی‌هایی که شروع هر پروژه‌ای می‌تواند داشته باشد. از آن لذت ببرید، بی‌آن‌که در موردش غلو کنید یا گند قصه را بالا بیاورید. این یک اتفاق خوب، با شعاع محدود و مشخص بود، همین. این قدر به هر مناسبتی ناله نکنید رفقا!»

دیدگاه خود را بنویسید