سر خط خبرها:

برای تعجب ‌کردن لازم نیست به دهه ۶۰ برگردیم!

فکرشهر: قدیم‌ترها وقتی فیلم‌های سینمایی یا سریال‌های مربوط به دهه ۶۰ را نشان می‌دادند، ما نسل جدیدی‌ها تعجب می‌کردیم که اِاِاِ ۲۰ تا تک تومانی داد برای کرایۀ ماشین! بعد آدم بزرگ‌های جمع شروع می‌کردند به خاطره تعریف کردن که من سال ۶۲، اکباتان خونه خریدم، یک میلیون و ۷۰۰ هزار تومان. بعد در مورد حقوق،وضع زندگی، ماشین خریدن و ازدواج حرف می‌زدند.

اسباب‌کشی یک خانواده در رشت در دهه ۶۰ - عکس از «کیسی هوگلفینک» عکاس آلمانی

به گزارش فکرشهر، مصطفی داننده در ادامه یادداشت خود در «عصرایران» نوشت: ما هم از شنیدن قیمت‌ها شاخ در می‌آوردیم که شوخی می‌کنی، مگه میشه؟ مگه داریم؟! حالا اما خودمان همان حس را داریم. برای شاخ درآوردن احتیاج نیست به دهۀ ۶۰ برگردیم؛ همین به اوایل دهۀ ۹۰ برگردیم، کفایت می‌کند.

شبکۀ محترم آی‌فیلم در حال بازپخش سریال «پایتخت ۲» است. نقی و ارسطو به سوپرمارکتی روبروی صداوسیما یعنی در خیابان ولی‌عصر تهران می‌روند، یک‌عالمه خرید می‌کنند و جمع خریدشان می‌شود ۵۲ هزار تومان! پایتخت ۲، محصول ۹۱ خورشیدی است.

همان سبد خرید این دو بازیگر دوست‌داشتنی پایتخت از فروشگاه‌های تخفیف‌دار این روزها، چیزی حدود ۶۰۰ یا ۵۰۰ هزار تومان هزینه روی دستمان می‌گذارد. نکته این است که شاید در سال ۹۱ حقوقمان حدود ۸۰۰ هزار یا یک میلیون تومان بوده اما حالا به زور به سه میلیون تومان برسد.

واقعا ۱۰ سال پیش برای ما تبدیل به یک عمر شده است. مگر می‌شود در یک کشور طی ۱۰ سال، قیمت‌ها این چنین جهش داشته باشند؟ قیمت خانه‌ها در جنوبی‌ترین نقاط پایتخت به میلیارد رسیده‌ است. تقریبا همان سال‌های ۹۱، خانه‌ای را در کرج پیش‌خرید کردم ۸۰ میلیون تومان. ماشینم را فروختم، دو وام کوچک گرفتم و با کمک رهن خانه، سند زدم. اما حالا می‌شود اینگونه خانه خرید؟ چقدر باید وام بگیری که به یک میلیارد تومان نزدیک شوید؟

اجاره‌نشینی، خوش‌نشینی؛ ضرب‌المثل قدیمی درباره مستاجران است که حکایت از این داشت این قشر با وسایل مختصر و ذهن راحت هر سال خانه‌ای در مناطق مختلف شهر اجاره و زندگی شاد و با نشاطی داشتند. واقعا الان اجاره‌نشینی، خوش‌نشینی است؟ همین امروز که قرارداد بسته می‌شود، مستاجر بیچاره فکر سال آینده و افزایش اجاره خانه است.

این تورم و گرانی باعث شده است تا تعداد آرزوهای آدم‌ها در این زمانه بیش از گذشته شود. قبلا آرزوی برخی داشتن خانه در شمال شهر بود اما حالا همان افراد، شب‌ها خواب می‌بینند یک خانه نقلی بدون آسانسور و پارکینگ در جنوبی‌ترین نقطه شهرشان خریده‌اند و بدون استرس صاحب‌خانه زندگی می‌کنند. آن یکی خواب دیده است پراید خریده است و به دل جاده زده و صدای ضبطش را هم بلند کرده و از سفر لذت می‌برد؛ آن‌هم کسی که آرزویش، تور اروپا در هشتاد روز بود.

گرانی و تورم، باعث می‌شود، مردم آرزوهای بزرگ نداشته باشند. به حداقل‌ها راضی باشند. به قول معروف، همین که زنده‌ایم خدا را شکر.

فقط امیدوارم روزی نیاید که فرزندان ما با پدیده‌ای مثل سفرکردن، غریبه باشند.

دیدگاه‌ها

ناشناس

هرچه فریاد دارید برسر آمریکا بکشید همش تقصیر آمریکاست وگرنه جهان دارن می بینن که کشور ما کشوری هست نفت خیز وثروتمند واینکه همه با حقوق مساوی و داخل کشور ماچیزی که اصلا وجود نداره رانت خواری هست واختلاس و دزدی و رشوه و امتال اینا. یا خودمون چلاق هستیم که نمیتونیم توی این وضع مثل آقازاده ها پول زیاد داشته باشیم و باهاش آرزوهای بزرگمون را برآورده کنیم.... 

دیدگاه خود را بنویسید